Rezydencja podatkowa

Podatek PIT

Według czeskiej ustawy o podatku dochodowym rezydentem podatkowym jest osoba fizyczna, która ma na terytorium Czech miejsce zamieszkania lub przeważnie w Czeskiej Republice przebywa, a więc spędza w niej przynajmniej 183 dni w roku. Za miejsce zamieszkania uważa się nie tylko adres lokalu, ale również okoliczności wskazujące na zamiar danej osoby trwale w danym miejscu przebywać.

Według polskiego prawa polskim rezydentem podatkowym jest osoba, która spełnia jedno z dwóch kryteriów, a więc posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Według Dyrektora Izby skarbowej w Warszawie przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. (interpretacja indywidualna IPPB4/4511-730/16-2/JK3).

 

Podatek CIT

Osoba prawna jest rezydentem podatkowym tego kraju, na terytorium którego znajduje się jej siedziba.

 

Żyję w Polsce, ale mam działalność w Czechach

Jeśli więc prowadzimy działalność jednoosobową w Czechach, ale nasz ośrodek interesów życiowych znajduje się w Polsce, dochody, również te uzyskane z tytułu prowadzenia działalności jednoosobowej w Czechach, należy opodatkować w Polsce.

Zakładając, że nasze centrum interesów życiowych znajduje się w Polsce, a w Czechach prowadzimy spółkę, która posiada oddzielną osobowość w Czechach należy opodatkować dochody firmy, a w Polsce zapłacić podatek od udziału w zyskach, a więc od dywidend.

 

Co grozi za nieprzestrzeganie obowiązku podatkowego?

Za niepłacenie podatku od dochodów lub zmniejszanie kwoty podlegającej opodatkowaniu, a więc np. niewykazywanie dochodów uzyskanych za granicą, grożą kary finansowe ze strony urzędu skarbowego. Opisane postępowanie kwalifikuje się jako wykroczenie lub przestępstwo w zależności o od tego, na jak duże uszczuplenie została narażona należność publicznoprawna. Progiem jest pięciokrotność minimalnego wynagrodzenia,. W roku 2018 jest to kwota 10 500 zł (5 x 2 100 zł).

 

Kary za wykroczenia skarbowe

Grzywna wymierzona przez urząd skarbowy mandatem

od 210 zł do 4.200 zł

Grzywna wymierzona przez sąd wyrokiem

od 210 zł do 42.000 zł

Grzywna wymierzona przez sąd nakazem

od 210 zł do 21.000 zł

 

Karą za przestępstwa skarbowe jest kara grzywny w stawkach dziennych. Wymierzając karę grzywny, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej. Najniższa liczba stawek wynosi 10, najwyższa natomiast - 720.

Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności.

Stawka dzienna

od 70 zł do 28.000 zł

Grzywna wymierzona przez sąd wyrokiem

od 700 zł do 20.160.000 zł

Grzywna wymierzona przez sąd nakazem (maks. 200 stawek dziennych)

od 700 zł do 5.600.000 zł