Zasady dotyczące ochrony prawnej znaku towarowego na terenie UE są regulowane przez Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej, które obowiązuje we wszystkich państwach członkowskich.

Sprawami związanymi ze znakami towarowymi zajmuje się specjalnie powołany w tym celu Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (dalej EUIPO), który prowadzi rejestr znaków towarowych, dokonuje wpisów znaków i wydaje Biuletyn znaków towarowych UE.

Zgłoszenie znaku towarowego UE

Wniosek o objęcie oznaczenia ochroną w UE składa się bezpośrednio w EUIPO lub za pośrednictwem odpowiedniego urzędu w państwie członkowskim. Ten drugi ma 14 dni na przekazanie wniosku do urzędu europejskiego. W Czechach można złożyć wniosek w Urzędzie ds. własności przemysłowej (Úřad průmyslového vlastnictví). Za przekazanie wniosku urząd pobiera opłatę 500 CZK.

Zgłoszenia można dokonać w którymkolwiek z języków urzędowych UE. Niemniej, jeśli nie będzie to jeden z pięciu języków używanych w EUIPO, wnioskodawca zmuszony będzie do wyboru drugiego języka właśnie spośród tych stosowanych przez EUIPO (a są nimi: angielski, niemiecki, hiszpański, francuski, włoski).

We wniosku należy zawrzeć dane zgłaszającego, charakterystykę zgłaszanego oznaczenia (wygląd, brzmienie, kolorystyka – wymogi są podobne, jak w przypadku rejestracji wewnątrzkrajowej lub międzynarodowej), ewentualnie informację o przysługującym prawie pierwszeństwa oraz sposób dokonywania opłat związanych z rejestracją znaku towarowego w bazie UE.

Opłaty zostały opisane w cenniku opłat, który stanowi załącznik do Rozporządzenia (dla przykładu podajemy podstawową opłatę za złożenia wniosku, która wynosi 1000 euro, a jeśli wniosek składany jest drogą elektroniczną – 850 euro).

Okres ochrony

Okres ochrony znaku towarowego trwa 10 lat od dnia złożenia wniosku. Wpis do bazy danych może zostać odnowiony na kolejne dziesięć lat na wniosek właściciela znaku, po uiszczeniu przez niego odpowiednich opłat.

EUIPO z reguły informuje właściciela znaku towarowego o zakończeniu okresu ochrony z odpowiednim wyprzedzeniem. Jeśli jednak z jakieś powodu informacja nie zostanie przekazana właścicielowi, urząd nie ponosi z tego tytułu odpowiedzialności. Oznacza to, że pilnowanie okresu ochrony i dbanie o jego przedłużenie leżą całkowicie po stronie właściciela znaku towarowego.

Wniosek o przedłużenie ochrony prawnej należy złożyć w terminie 6 miesięcy, który upływa z ostatnim dniem miesiąca, w trakcie którego zakończy się ochrona. W tym terminie należy też dokonać opłat. Odnowienie okresu ochrony następuje od dnia następującego po dniu zakończenia poprzedniego okresu ochrony.

Warto zaznaczyć, że istnieje możliwość przedłużenia powyższego terminu o dodatkowe 6 miesięcy, liczonych od dnia następującego po dniu zakończenia ochrony, o ile wnioskodawca uiści dopłatę.

Artykuł Znak towarowy Unii Europejskiej pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.

Regulacje prawne dotyczące międzynarodowego znaku towarowego oparte są o umowy międzynarodowe, w szczególności o Konwencję paryską o ochronie własności przemysłowej (dalej Konwencja), Porozumienie madryckie o międzynarodowej rejestracji znaków (dalej Porozumienie) oraz Protokół do Porozumienia (dalej Protokół).

Powyższe umowy pozwalają na rejestrację międzynarodowego znaku towarowego, której dokonuje się za pośrednictwem odpowiednich urzędów krajowych. W Czechach takim urzędem jest Urząd ds. własności przemysłowej (Úřad průmyslového vlastnictví).

Ochrona prawna oznaczenia w państwach będących stronami Porozumienia madryckiego jest możliwa po uprzednim wpisaniu znaku towarowego do rejestru krajowego. Jeśli jednak wnioskodawcy zależy na ochronie w państwach, które są stronami zarówno Porozumienia, jak i Protokołu do Porozumienia, (ewentualnie tylko Protokołu), może ubiegać się międzynarodową ochronę już na podstawie wniosku o wpis znaku towarowego do rejestru krajowego.

Zgłoszenie międzynarodowego znaku towarowego

Wniosek o wpis międzynarodowego znaku towarowego składa się w Urzędzie ds. własności przemysłowej za pomocą odpowiedniego formularza. Wnioskować w Czechach mogą jedynie obywatele Czech lub osoby, które mają na tym terytorium miejsce zameldowania, siedzibę lub zakład. Urząd przekazuje wniosek do Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (dalej WIPO).

Zgłoszenie musi zawierać (dotyczy sytuacji, gdy znak towarowy został uprzednio wpisany do rejestru krajowego):

1. numer wpisu znaku towarowego,
2. brzmienie lub wygląd znaku towarowego, które będą tożsame z tymi, które widnieją w rejestrze krajowym; jeśli znak towarowy jest w innym alfabecie, niż łaciński, ewentualnie, jeśli obejmuje cyfry inne niż arabskie lub rzymskie, należy poddać go transkrypcji na łacinkę, która będzie się rządzić zasadami francuskiej lub angielskiej wymowy oraz zmienić cyfry na arabskie,
3. dane o tożsamości wnioskodawcy, które muszą się zgadzać z danymi właściciela znaku towarowego, widniejącymi w rejestrze krajowym, ewentualnie dane pełnomocnika,
4. listę produktów lub usług objętych znakiem towarowym, która nie może być szczersza niż ta zgłoszona w rejestrze krajowym, lista powinna być przełożona na język angielski lub francuski oraz uszeregowana zgodnie z Międzynarodową Klasyfikacją Towarów i Usług,
5. listę państw, będących stronami umów międzynarodowych, w których wnioskuje się o ochronę,
6. sposób dokonania opłat za wpis, dane płatnika, a jeśli płatność została już zrealizowana – numer potwierdzenia od Światowej Organizacji Własności Intelektualnej.
7. jeśli zgłaszane oznaczenie jest kolorowe, listę wykorzystanych kolorów w języku francuskim lub angielskim,
8. podpis,
9. dalsze informacje zgodnie z umową międzynarodową.

Jeśli w momencie złożenia wniosku o ochronę międzynarodową, znak towarowy nie jest wpisany w rejestrze krajowym, zgłoszenie powinno dodatkowo zawierać informacje o wniosku złożonym w Czechach (datę złożenia oraz powyższe dane od 2 do 9).

Opłaty za wpis międzynarodowego znaku towarowego

Przy złożeniu wniosku o rejestrację międzynarodowego znaku towarowego uiszcza się na rzecz Urzędu ds. własności przemysłowej opłatę administracyjną w wysokości 2500 CZK.

Opłaty za rejestrację międzynarodowego znaku towarowego winny być zgodne nie z taryfą opłat określoną w przepisach wykonawczych do Porozumienia madryckiego we frankach szwajcarskich (CHF) i są zawsze płatne z góry.

Wpis międzynarodowego znaku towarowego do monitora WIPO

Światowa organizacja Własności Intelektualnej dokonuje rejestracji znaku towarowego i wpisuje go do tzw. WIPO Madrid Monitor, który obejmuje wszystkie znaki pod rządami Porozumienia Madryckiego i Protokołu. Zawiadamia następnie o takiej rejestracji wszystkie państwa umowne, które wnioskodawca wymienił w zgłoszeniu.

Urzędy poszczególnych państw mają prawo do odmowy objęcia ochroną znaku towarowego w ciągu roku od powiadomienia ze strony WIPO. Uzasadnieniem takiej odmowy może być jedynie sytuacja, gdy znak towarowy nie spełnia wymogów rejestracji w danym państwie.

Artykuł Międzynarodowa ochrona znaku towarowego pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.

Znakiem towarowym jest jakiekolwiek oznaczenie produktu lub usługi w formie graficznej, spełniające wymogi określone przez odpowiednie przepisy i zarejestrowane w odpowiednim urzędzie. Najczęściej są nim logo, słowo lub fraza, ale również kolor, kształt czy opakowanie produktu. Rejestracja znaku zapewnia ochronę prawną, w postaci wyłącznego prawa właściciela do posługiwania się nim. Dodatkowo taki znak towarowy będzie opatrzony symbolem ®. Jedną z podstawowych funkcji znaków towarowych jest ich odróżniający charakter, tj. pozwalają na rozróżnienie towarów i usług tego samego rodzaju.

Ochrona prawna znaku towarowego trwa 10 lat od dnia złożenia wniosku o rejestrację. Po tym czasie właściciel może wnioskować o jej przedłużenie. W dzisiejszym artykule skupimy się na rejestracji znaku towarowego w Czechach, choć można rejestrować znaki na szczeblu europejskim czy międzynarodowym, co postaramy się opisać w kolejnych publikacjach.

Rejestracja znaku towarowego w Czechach

Wymogi formalne

Zajmuje się nią Urząd ds. własności przemysłowej (Úřad průmyslového vlastnictví – dalej jedynie „urząd”).

Zgłoszenia dokonuje się za pomocą odpowiedniego formularza, który jest dostępny na stronie urzędu. Formularz można przesłać droga elektroniczną.

Zgłoszenie musi zawierać:

• dane osobowe wnioskodawcy
• listę produktów lub usług, które mają zostać objęte znakiem towarowym
• brzmienie, sformułowanie, odwzorowanie powierzchni lub inne wyrażenie zgłaszanego oznaczenia, które spełnia wymogi czeskiej ustawy o znakach towarowych (zákon o ochranných známkách).

Biorąc pod uwagę, że znak towarowy jest zawsze kojarzony z określonym towarem lub usługą, należy wskazać do jakiej kategorii towarów lub usług odnosi się zgłaszane oznaczenie. Wykorzystuje się do tego klasy opisane przez tzw. Konwencję Nicejską, a więc Międzynarodową Klasyfikację Towarów i Usług.

Opłaty

W ciągu miesiąca od złożenia zgłoszenia, należy dokonać opłaty, której wysokości uzależniona jest od liczby klas towarów i usług. Jeśli znak towarowy ma się odnosić do maksymalnie 3 klas, opłata wyniesie 5000 CZK. Każda kolejna klasa wiąże się z dopłatą 500 CZK. Jeśli opłata nie zostanie uiszczona, urząd uznaje, że zgłoszenie nie zostało przyjęte, a wnioskodawca traci tym samym prawo pierwszeństwa w procesie rejestracji znaku towarowego, które mu przysługiwało od dnia złożenia podania.

Proces weryfikacji

Po przyjęciu zgłoszenia, urząd bada czy spełnia ono wymogi formalne, a następnie dokonuje merytorycznej oceny tego, czy znak można wpisać do rejestru. Zgodnie z ustawą o znakach towarowych oznaczenie nie może się zbiegać z innym istniejącym znakiem, nie może określać gatunku czy rodzaju danego produktu, jego przeznaczenia czy pochodzenia geograficznego, nie może też wprowadzać w błąd itp. Jeśli urząd stwierdzi, że zgłaszane oznaczenie nie spełnia jakichś kryteriów, nie wpisze go do rejestru. Urząd nie ma ustawowego terminu na merytoryczne rozpatrzenie zgłoszenia, dlatego należy liczyć się z tym, że może to potrwać nawet kilka miesięcy.

Do końca 2018 roku urząd ds. własności przemysłowej zobowiązany był też do sprawdzania czy zgłaszane oznaczenie nie zbiega się z zarejestrowanym już znakiem towarowym. Z początkiem roku 2019 ten ciężar został przeniesiony na właścicieli znaków towarowych, którzy zostali w ten sposób zmobilizowani do większej odpowiedzialności i aktywności w zakresie bieżącej kontroli i rejestracji oznaczeń.

Zastrzeżenia osób trzecich

Na dalszym etapie procedury urząd opublikuje zgłoszenie, aby osoby trzecie (np. właściciele znaków towarowych) mogły zgłaszać zastrzeżenia i uwagi dotyczące oznaczenia, na co mają 3 miesiące. Wnioskodawca ma prawo ustosunkować się do zastrzeżeń i w ten sposób starać się je podważyć. W sytuacji sporu istnieje możliwość ugody w formie porozumienia między wnioskodawcą, a osobą zgłaszającą zastrzeżenia. Wnioskodawca może też okroić treść zgłoszenia o części sporne.

Warto więc przed podaniem zgłoszenia zorientować się czy zaplanowane oznaczenie będzie spełniało wymogi rejestracji. Poszczególne czynności urzędu podlegają opłatom oraz zdecydowanie wydłużają całą procedurę, która sama w sobie jest już dość skomplikowana i czasochłonna. Wnioskodawca powinien też mieć na uwadze, że nigdy nie może mieć pewności, iż dane oznaczenie uda się zarejestrować jako znak towarowy.

Artykuł Rejestracja znaku towarowego pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.