Nowe cła, stary problem, ale bardziej napięty niż kiedykolwiek

Wiosną administracja USA ogłosiła 25-procentowe cła na importowane samochody. Bezpośredni eksport czeskich aut do Ameryki? Symboliczny. Ale pośrednio, przez Niemcy i wspólne łańcuchy dostaw, uderzyło to w czeski przemysł motoryzacyjny. Skutki to spadek zamówień, rosnące koszty i coraz większa niepewność.

To tylko jeden przykład. Zmienność przepisów, wojny handlowe czy nagłe decyzje rządów sprawiają, że eksport nie jest już tak przewidywalny jak dotychczas.

Które branże mają się na baczności?

Jeśli działasz w jednej z poniższych branż, ryzyko celne dotyczy Cię bardziej niż innych:

• Motoryzacja – komponenty do Niemiec i dalej w świat.
• Maszyny i urządzenia przemysłowe – wysyłane do UE, Azji i USA.
• Elektronika – silna zależność od globalnych łańcuchów dostaw.
• Chemia i metale – łatwe do objęcia cłem.
• Żywność i rolnictwo – wrażliwe na protesty, embargo i ograniczenia.

Nawet jeśli nie produkujesz aut ani mikroprocesorów, temat dotyczy każdego eksportera, również Ciebie. Cło działa jak niespodziewany gość. Może zapukać do drzwi nawet tam, gdzie nikt się go nie spodziewa, i potrafi wywrócić całą kalkulację eksportową o 180 stopni.

Jak zabezpieczyć swoją firmę?

Dzięki eksportowi możesz rozwinąć skrzydła, ale jeśli nie zadbasz o bezpieczeństwo, równie szybko może przyciąć je cło, opóźnienie płatności i problem na granicy. Sprawdź, jak zabezpieczyć firmę, zanim rynek pokaże Ci zbyt ostrą lekcję.

1. Ubezpieczenia eksportowe – mniejsze ryzyko, większa kontrola

Szczególną uwagę warto zwrócić na czeski EGAP, czyli publicznego ubezpieczyciela ryzyk eksportowych. Możesz ubezpieczyć się np. przed niewypłacalnością kontrahenta z Afryki czy niestabilną sytuacją polityczną w Azji. Oczywiście prywatne firmy (np. RENOMIA) też oferują różnorodne pakiety.

2. Dywersyfikacja rynków – nie wszystko na jedną kartę

Jeśli 80% Twojego eksportu trafia do jednego kraju, jest to ryzykowne. Czasem wystarczy niewielki kryzys, aby dostawy zostały zablokowane, a cło niespodziewanie rosło.

Dlatego tak istotna jest dywersyfikacja w eksporcie. Jest to po prostu rozłożenie ryzyka na więcej niż jeden rynek. Nie uzależniasz całej sprzedaży zagranicznej od jednego kraju, tylko szukasz odbiorców w kilku miejscach jednocześnie.

3. Hedging walutowy – bo euro i dolar nie stoją w miejscu

Kurs waluty potrafi zmienić zysk w stratę szybciej, niż sądzisz. Zwłaszcza jeśli kontrakt jest rozliczany w euro lub dolarach. Rozważ kontrakty terminowe  – zapytaj o to bank lub doradcę kredytowego.

Szukasz nowych rynków? Świetnie, bo Czechy właśnie je otwierają

Czeskie Ministerstwo Przemysłu nie śpi. Od początku roku intensywnie wspiera firmy, które szukają klientów poza Europą. Do gry wchodzą:

• Rynki ASEAN (Wietnam, Tajlandia),
• Ameryka Południowa (Brazylia, Chile),
• Afryka (Maroko, Egipt).

Masz produkt, który sprawdza się u sąsiadów? Jest duża szansa, że sprawdzi się też dalej, ale niezbędne okazuje się odpowiednia strategia.

Jak sprawdzić, czy kontrakt eksportowy jest bezpieczny?

Jest to pytanie, które warto zadać sobie przed podpisaniem każdej międzynarodowej umowy.

Przede wszystkim sprawdź:

• Kto jest po drugiej stronie? Możesz zamówić raport kredytowy lub zapytać w izbie gospodarczej. Sprawdź, od kiedy firma działa na rynku, gdzie ma siedzibę, kto ją reprezentuje i z kim współpracowała dotychczas.
• Jaka jest sytuacja polityczna i gospodarcza w kraju odbiorcy? Nie każdy rynek jest równie stabilny, a niepokój polityczny, wahania walutowe i napięcia społeczne mogą zaszkodzić Twojej dostawie. Sprawdź rating kraju w OECD czy EGAP, zobacz czy kraj nie jest objęty sankcjami i prześledź dostęp do waluty.
• Jak będzie rozliczana płatność? W euro, dolarach, w innej walucie? Czy kontrahent oferuje zaliczkę lub przedpłatę? Najbezpieczniejszą formą jest akredytywa bankowa.
• Czy masz plan awaryjny? Co, jeśli nie zapłacą lub towar utknie na cle? Jak zareagujesz, gdy kontrahent nie odbierze dostawy? Czy masz ubezpieczenie eksportowe lub klauzulę w umowie, które dają Ci możliwość reakcji? Zawsze warto mieć plan B.

5 rzeczy, które możesz zrobić już dziś

1. Zrób audyt ryzyk eksportowych w firmie.
2. Porozmawiaj z ubezpieczycielem o ochronie transakcji zagranicznych.
3. Zaktualizuj listę krajów, do których możesz rozszerzyć eksport.
4. Przejrzyj swoje umowy, szczególnie warunki płatności i transportu.
5. Zacznij korzystać z raportów ryzyka polityczno-gospodarczego.

Eksport z Czech nadal się opłaca, ale trzeba robić to z głową. Ryzyko celne nie zniknie, ale da się je zminimalizować. Mądrzejsze kontrakty, więcej rynków i lepsze zabezpieczenia – to recepta na spokojny sen eksportera w 2025 roku.

Artykuł Eksport – jak zabezpieczyć firmę przed ryzykiem celnym? pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.

Limity prędkości w Czechach

W Czechach obowiązują jasno określone ograniczenia prędkości:

• Teren zabudowany – 50 km/h.
• Teren niezabudowany – 90 km/h.
• Drogi ekspresowe – 110 km/h.
• Autostrady – 130 km/h.  Na niektórych odcinkach określonych autostradach możesz jechać z prędkością nawet 150 km/h. Są to:
  •  Autostrada D1 – odcinek pomiędzy Přerovem a Říkovicami.
  • Autostrada D3 – odcinek pomiędzy Táborem a Budziejowicami.
  • Autostrada D11 – odcinek pomiędzy Hradcem Králové a Jaroměří.

Pamiętaj! Wskazane limity dotyczą wyłącznie samochodów osobowych. Dla pojazdów ciężarowych i zestawów z przyczepami obowiązują inne przepisy – maksymalna prędkość na autostradach wynosi do 80 km/h.

Tolerancja przekroczenia prędkości w Czechach

W Czechach formalnie nie przewiduje się tolerancji dla przekroczenia prędkości. Oznacza to, że choćby niewielkie naruszenie limitu – nawet o 1 czy 2 km/h – może zostać zarejestrowane przez fotoradar lub możesz zostać zatrzymany przez policję.

W praktyce jednak mandaty zwykle nakładane są za większe przekroczenia, ale warto zachować ostrożność i przestrzegać przepisów. Przekroczenia do 10 km/h najczęściej skutkują karą grzywny do 1500 CZK i 2 punktami karnymi. Za przekroczenie prędkości do 30 km/h będą to już 4 punkty i bardziej dotkliwa kara, a od przekroczeń większych Czechy nakładają już 6 punktów karnych.

Mandaty za przekroczenie prędkości

Kary za zbyt szybką jazdę w Czechach są dotkliwe, dlatego lepiej nie ryzykować:

• Do 20 km/h powyżej limitu – mandat wynosi od 1000 do 2000 CZK (około 200–400 zł).
• 20–40 km/h powyżej limitu – mandat wynosi od 2 500 CZK (około 500 zł).
• Powyżej 40 km/h – Mandat może wynieść nawet 10 000 CZK (około 2000 zł).
• W skrajnych przypadkach grozi Ci nawet zakaz prowadzenia pojazdów w Czechach.

Uwaga! Czeska policja ma prawo wymagać zapłaty mandatu na miejscu. Jeśli odmówisz, możesz mieć problemy z kontynuowaniem podróży. W przypadku wykroczeń zarejestrowanych przez fotoradar, mandat zostaje wysłany do właściciela pojazdu pocztą.

Jak uniknąć problemów z przekroczeniem prędkości?

Mamy kilka praktycznych wskazówek, które pomogą Ci uniknąć mandatów w Czechach:

1. Korzystaj z nawigacji z ostrzeżeniami o fotoradarach. W Czechach działa wiele stacjonarnych fotoradarów. Szczególnie są one usytuowane w pobliżu terenów zabudowanych i przy wjazdach na autostrady.

2. Utrzymuj stabilną prędkość. Częste zmiany prędkości mogą skutkować przypadkowym przekroczeniem limitu, które już może być zarejestrowane przez fotoradar, nawet jeśli będzie niewielkie.

3. Obserwuj znaki drogowe. Na autostradach mogą pojawiać się czasowe ograniczenia prędkości, np. z powodu prac drogowych.

4. Kup e-winietę przed wjazdem na autostrady. To obowiązek w Czechach, a jej brak może skutkować mandatem, niezależnie od przekroczenia prędkości. Możesz ją nabyć online na stronie edalnice.cz, na stacjach benzynowych w Czechach lub w automatach na granicach. Koszt e-winiety 10-dniowej to ok. 60 zł.

5. Bądź przygotowany na kontrolę drogową. Czeska policja często kontroluje kierowców, szczególnie tych przybywających z zagranicy.

Przestrzeganie limitów prędkości w Czechach to nie tylko kwestia bezpieczeństwa, ale też oszczędność. Wysokie mandaty za przekroczenie prędkości mogą skutecznie popsuć każdą podróż. Pamiętaj, że w Czechach formalnie nie ma określonej tolerancji dla przekroczeń, więc nawet niewielkie naruszenie może skończyć się karą. Najczęściej jednak mandatu można się spodziewać przekraczając limit o ok. 10 km/h. Mimo wszystko utrzymuj prędkość zgodnie z przepisami i korzystaj z nawigacji, aby uniknąć fotoradarów. Bezpiecznej podróży i szerokiej drogi!

Artykuł Autostrady w Czechach – limit prędkości i tolerancja przekroczenia pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.

Założenie firmy transportowej w Czechach – warunki

Po pierwsze, niezależnie od branży, a więc też w transporcie, przedsiębiorca musi wybrać najpierw formę swojej działalności. W Czechach, podobnie jak w Polsce, masz do wyboru kilka form prawnych. Najpopularniejsze to:

• Jednoosobowa działalność;
• Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (s.r.o.);
• Spółka akcyjna (a.s.).

Gdy już wybierzesz formę prawną, konieczne jest znalezienie siedziby firmy transportowej. Jest to niezbędne, aby zarejestrować działalność w Czechach, i nadać jej adres, pod którym mogą odbywać się kontrole. Należy więc przechowywać w danym miejscu wszystkie ważne dokumenty.

Oprócz tego przedsiębiorca musi posiadać minimum jeden pojazd. Bez spełnienia tego warunku niemożliwe będzie złożenie firmy transportowej na terenie Republiki Czeskiej. Kupno pojazdu potwierdza się umową, podobnie jest z jego wynajmem, który też wchodzi w grę. Co ważne, pojazd ten musi być zarejestrowany w Czechach!

Jak zarejestrować firmę transportową w Czechach?

Aby założyć działalność transportową, należy postarać się o uzyskanie koncesji handlowej. W tym celu wypełnia się wniosek i dostarcza go do urzędu živnostenský úřad. Jest to urząd administracyjny, zajmujący się wszelkimi sprawami dotyczącymi zezwoleń handlowych. Co ważne, konieczne jest wybranie takiego urzędu, który będzie odpowiadał siedzibie przyszłej firmy. Wniosek powinien zostać rozpatrzony w ciągu 30-60 dni.

Trzeba przygotować się też na koszty uzyskania koncesji handlowej. Opłata wynosi 2000 CZK (korony czeskie). Zezwolenie handlowe jest ważne od 5 do 10 lat.

W przypadku przewozu osób, trzeba ubiegać się o dodatkową licencję.

Założenie firmy w Czechach – pozostałe formalności

Jeśli planujesz szersze usługi niż transport miejscowy, konieczne będzie dopełnienie większej ilości formalności i uzyskanie dodatkowych pozwoleń.

Przykładowo, chcąc prowadzić transport międzynarodowy, musisz zdobyć licencję CEMT lub licencję wspólnotową.

Wszystkie kwestie dotyczące działaności transportowej regulują przepisy ustawy o działalności gospodarczej, a dokładniej

• transport towarowy pojazdami o masie większej nic 3,5 t;
• transport towarowy pojazdami o masie przekraczającej 3,5 t;
• transport osobowy pojazdami mogącymi pomieścić więcej niż 9 osób wraz z kierowca;
• transport osobowy pojazdami mogącymi pomieścić maksymalnie 9 osób łącznie z kierowcą.

W przypadku przewozu pojazdami powyżej 3,5 t lub mieszczącymi ponad 9 osób, przedsiębiorca musi spełnić kolejne kryteria. Są to:

• Warunek dobrej reputacji – chodzi o zaświadczenie o braku karalności. Można zdobyć je z Centralnego Rejestru Skazanych, czyli czeskiego řík trestů.
• Zdolność finansowa – zostanie zweryfikowane, czy przedsiębiorca jest w stanie finansowo zapewnić zabezpieczenie rozruchu i trwałe funkcjonowane usług transportowych. Sprawdzenie tej kwestii polega np. na na oszacowaniu aktywów firmy, „wolnych środków” i kapitału obrotowego. Niekiedy weryfikuje się też rezerwy na 12 miesięcy działalności. W tym przypadku stosuje się 9000 EUR przy pierwszym pojeździe i 5000 EUR przy każdym kolejnym. Zdolność finansową zgłasza się do Wydziału Komunikacji. Ważne! Należy robić to każdego roku kalendarzowego.
• Kwalifikacje – w urzędzie trzeba także przedstawić certyfikat kwalifikacji zawodowych, uzyskany z Wydziału Komunikacji po zdaniu egzaminu. Jeśli zatrudniasz pracowników, taki certyfikat dotyczy każdego z nich.

Firma transportowa w Czechach – podatki

Jeśli chodzi o kwestie podatkowe, firma, której obroty przekroczą 1 000 000 CZK rocznie, musi zarejestrować się jako płatnik podatku VAT.

Oprócz tego, standardowe są składki na podatek dochodowy, którego stawki to:

• Spółki – 19%
• Jednoosobowe działalności – 15% lub dla wyższych zarobków 22%.

Przedsiębiorcy mają możliwość skorzystania z uproszczonego systemu podatkowego. Jest to tzw. paušální daň, który umożliwia odprowadzanie miesięcznej zaliczki obejmującej podatek dochodowy i składki ubezpieczeniowe. Dla osób nieprzekraczających 1 000 000 CZK dochodu rocznie, które nie są płatnikami VAT, ryczałt wynosi 5740 koron czeskich miesięcznie.

Otwarcie firmy transportowej w Czechach to proces, który wymaga nieco więcej czasu niż rejestracja standardowej działalności. Konieczne są bowiem dodatkowe formalności, np. obejmujące uzyskanie licencji czy pozwoleń związanych z przewozem osób. Jeśli nie wiesz, jak do tego podejść, warto skontaktować się ze specjalistą, który pomoże w dopełnieniu wszystkich spraw urzędowych.

Artykuł Firma transportowa w Czechach – rejestracja i podatki pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.

W wyniku przyjęcia przez UE tzw. pakietu mobilności, od 21 maja 2022 istnieje nowa kategoria przewoźników, którzy świadczą usługi transportu międzynarodowego pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,5 tony, ale nie większej niż 3,5 tony (w dalszej części artykułu nazywane „furgonetkami”). Zgodnie z nowymi zasadami przewoźnicy ci są zobowiązani do uzyskania licencji wspólnotowej dla każdej furgonetki wykorzystywanej w transporcie międzynarodowym, a warunki jej wydania są tożsame z tymi, które do tej pory musieli spełniać wyłącznie przewoźnicy w „dużym transporcie”, tj. realizowanym z wykorzystaniem pojazdów o DMC powyżej 3,5 tony.

Warto nieco objaśnić różnicę między koncesją transportową, a licencją wspólnotową.

Koncesja transportowa

Koncesją nazywamy zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, które musi posiadać każda firma świadcząca usługi transportowe. Do końca czerwca 2022 czeskie prawo rozróżniało koncesję na transport towarowy, dzielony następnie na transport z wykorzystaniem pojazdów małych (o DMC do 3,5 tony) oraz dużych (powyżej 3,5 tony). Koncesja na mały transport była wydawana bez konieczności spełnienia dodatkowych wymogów, jednak w przypadku dużego transportu wymagano spełnienia specjalnych warunków.

Zmiany prawne

Od 01.08.2022 doszło do nowelizacji, która podyktowana była wspominanym już europejskim pakietem mobilności. Obecnie transport towarowy dzielony jest na krajowy, gdzie zostały zachowane dotychczasowe zasady podziału na miały i duży podobnie jak niezmienione pozostały zasady wydawania koncesji, oraz transport międzynarodowy, gdzie wyodrębniono transport mały, tj. do 2,5 tony i transport duży, w którym wykorzystuje się pojazdy powyżej 2,5 tony. Warunki wydania koncesji na duży transport międzynarodowy, do którego wykorzystywane są furgonetki odpowiadają tym, które muszą spełniać krajowi przewoźnicy wykorzystujący tiry. Należą do nich:

• fizyczne miejsce prowadzenia działalności znajduje się w Czechach (odnosi się bezpośrednio do firmy i oznacza miejsce, w którym przechowywana jest kluczowa dokumentacja firmy i w którym podejmowane są najważniejsze decyzje dotyczące jej funkcjonowania),
• zabezpieczenie finansowe (odnosi się bezpośrednio do firmy, która musi wykazać odpowiednie rezerwy lub gwarancje wypłat w przypadku szkody; zabezpieczenie na jeden samochód wynosi 1800 euro, a na każdy kolejny to 900 euro; najczęściej wykazuje się je w formie ubezpieczenia przewoźnika),
• warunek dobrej reputacji (a więc niekaralność reprezentanta firmy, który odpowiada za rzetelne prowadzenie działalności),
• certyfikat kompetencji zawodowych przewoźnika (który powinien posiadać wspomniany reprezentant).

Licencja wspólnotowa

Świadczenie usług przewoźnika międzynarodowego wymaga dodatkowo uzyskania tzw. licencji wspólnotowej. Odpisy licencji wspólnotowej powinny się znajdować w każdym pojeździe wykorzystywanym do transportu międzynarodowego w UE. Warunki uzyskania licencji są tożsame z warunkami wydania koncesji na duży transport.

Artykuł Transport międzynarodowy powyżej 2,5 tony pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.

Transport towarowy realizowany z wykorzystaniem pojazdów, których DMC przekracza 3,5 tony lub przewóz osób pojazdami mieszczącymi ponad 9 osób może być wykonywany na terenie UE przez przedsiębiorcę, który jest posiadaczem zezwolenia na działalność transportową – tzw. koncesji transportowej. Warunki wydania koncesji zostały przez nas opisane w artykule na temat uruchomienia firmy transportowej w Czechach. Nie oznacza to jednak, że sama koncesja wystarcza do świadczenia usług tzw. dużego transportu na terenie całej UE. W tym celu należy zadbać o licencję wspólnotową.

Licencja wspólnotowa dla transportu w UE

Licencja wspólnotowa, która w Czechach nazywana jest eurolicencją jest wymagana dla tzw. dużego transportu. Transport towarowy do 3,5 tony jej nie wymaga, podobnie, jak transport osobowy do 9 osób łącznie z kierowcą. Warunki te ulegną jednak zmianie w związku z pakietem mobilności, który ma zacząć obowiązywać w UE w roku 2022. Uzyskanie eurolicencji będzie wymagane również dla transportu towarowego pojazdami o DMC 2,5 – 3,5 tony. Warunki jej uzyskania będą tożsame z tymi, które opisujemy poniżej.

Odpis eurolicencji musi znajdować się w każdym pojeździe wykorzystywanym przez przewoźnika, na wypadek kontroli. Koszt jednej licencji to 1000 CZK, a każdy jej odpis – 200 CZK. Czas oczekiwania na licencję wynosi do 30 dni.

Warunki jej wydania to:

• rzeczywista siedziba wnioskodawcy znajduje się na terenie Czech;
   
• wnioskodawca posiada odpowiednie kwalifikacje zawodowe (w urzędzie należy przedstawić certyfikat kompetencji zawodowych, w przypadku osób prawnych warunek kwalifikacji zawodowych musi spełniać organ statutowy, jego członek lub odpowiedzialny reprezentant, jeśli został powołany. W przypadku transportu międzynarodowego poprzez spełnienie warunku kwalifikacji, rozumie się posiadanie certyfikatu kompetencji zawodowych kierowcy);
• wnioskodawca spełnia warunek tzw. dobrej reputacji (tj. posiada aktualne zaświadczenie o niekaralności, które w przypadku spółek jest wymagane od tzw. odpowiedzialnego reprezentanta – więcej na ten temat);
   
• wnioskodawca wykaże odpowiednią zdolność finansową (chodzi tu o finansowe zabezpieczenie rozruchu oraz funkcjonowania transportu drogowego. Zdolność finansowa obejmuje majątek spółki, wysokość dostępnych środków finansowych i kapitału obrotowego oraz rezerwy na 12 miesięcy funkcjonowania w wysokości 9 000 EUR na jeden pojazd i 5 000 EUR na każdy następny. Sytuację finansową przedstawia się w wydziale komunikacji za każdy rok kalendarzowy w terminie do 31.07.);

Licencja jest ważna przez okres 10 lat od daty wydania. Warunkiem jej utrzymania jest każdoroczny wykaz zdolności finansowej.

Jak wykazać zdolność finansową?

Zdolność finansowa jest niezbędna do rozpoczęcia i prowadzenia tzw. dużego transportu. Przedsiębiorca ma obowiązek wykazywać ją każdorocznie, najpóźniej do 31.07. Dokumenty składa się w wydziale transportu urzędu miasta właściwego ze względu na siedzibę. Przedsiębiorca może wnioskować o przedłużenie powyższego terminu do 31.08. Jeżeli zdolność finansowa nie zostanie wykazana, wydział transportu przekazuje urzędowi miasta wniosek o cofnięcie lub zmianę zakresu koncesji.

Zdolność finansową można wykazać:

• za pośrednictwem banku – bank zgodnie z art. 89/2021 Kodeksu cywilnego przewiduje wydanie odpowiedniej gwarancji ze strony czeskiego lub zagranicznego banku, ewentualnie kasa oszczędnościowo-pożyczkowa. Instytucje te poręczają zdolność finansową na okres jednego roku kalendarzowego albo roku obrotowego;
   
• za pośrednictwem ubezpieczenia – zgodnie z paragrafem 7. ustawy 1071/2009 przewiduje się poręczenie zdolności finansowej za pomocą ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawodowej przewoźnika drogowego. Taka umowa ubezpiecza przewoźnika przed poniesieniem kosztów za uszkodzenie mienia i za inne ryzyka wynikające z transportu;
   
• za pośrednictwem rocznego sprawozdania finansowego, o ile przewoźnik jest zobowiązany do jego przygotowania (dotyczy podmiotów prawnych). Sprawozdanie powinno być poświadczone przez audytora, doradcę podatkowego lub US w formie odpowiedniej klauzuli. Do sprawozdania dołącza się odpis z rejestru audytorów lub doradców podatkowych;
   
• za pośrednictwem zeznania z podatku dochodowego od osób fizycznych, o ile przewoźnik nie ma obowiązku prowadzenia pełnej księgowości i sporządzania sprawozdania finansowego (dotyczy osób prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą). Zeznanie podatkowe i w tym przypadku powinno być uwierzytelnione klauzulą US.

Artykuł Licencja wspólnotowa przewoźnika pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.

Transport osobowy do 9 osób łącznie z kierowcą jest w Czechach klasyfikowany jako usłui taksówkarskie. Działalność ta jest w Czechach regulowana i wymaga wydania koncesji, która jest zezwoleniem na prowadzenie działalności, wydawanym przez Urząd Miasta. Po jej wydaniu firma taksówkarska powinna jeszcze złożyć wniosek o wpis wykorzystywanych pojazdów do ewidencji taksówek. Zatrudnieni kierowcy powinni natomiast posiadać certyfikat kierowcy taksówki.

Koncesja transportowa

Wydanie koncesji na tzw. mały transport osobowy jest dość proste. W UM składa się wniosek o wydanie koncesji, dołączając umowę spółki (akt notarialny) lub odpis z rejestru działalności gospodarczych w przypadku osób fizycznych. W tej drugiej sytuacji wniosek o koncesję jest de facto zgłoszeniem działalności. Wniosek wypełnia się na miejscu z pomocą urzędnika i jest on objęty opłatą w wysokości 1000 CZK.

Wpis do ewidencji pojazdów usług taksówkarskich

Posiadacz koncesji transportowej może wnioskować o wpisanie pojazdu do ewidencji pojazdów taksówkarskich w wydziale komunikacji właściwym ze względu na adres siedziby lub miejsce prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej.

Pojazd musi mieć kategorię M lub L, a przewoźnik powinien być wpisany w dowodzie auta jako właściciel lub użytkownik. Samochód nie może być zarejestrowany jako taksówka innego przewoźnika. Dokumenty, jakie należy przedłożyć, aby dokonać wpisu to koncesja oraz książka taksometru, o ile pojazd będzie wyposażony w taksometr.

Samo zgłoszenie jest obowiązkowe i nie wiąże się z opłatami, ale wydanie odpisu z ewidencji pojazdów taksówkarskich to koszt 50 CZK. Urząd ma obowiązek rozpatrzyć wniosek bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w terminie 30 dni.

Certyfikat taksówkarza

O certyfikat może wnioskować osoba fizyczna, która będzie kierowcą taksówki. Jeśli przedsiębiorca jest osobą fizyczną i będzie prowadził taksówkę osobiście, również musi wnioskować o certyfikat.

Wnioskodawca musi mieć ukończone 21 lat. Wykluczające są wyroki z poprzednich 3 lat za przestępstwa wymienione w § 9 pkt 2 czeskiej ustawy o transporcie drogowym, np. korzystanie z pojazdu, który nie był oznaczony jako taksówka, żądanie ceny w wysokości niezgodnej przepisami, brak zapisów trasy, niewystawienie pasażerowi dowodu uiszczenia opłaty, niepoddanie się kontroli uprawnionych służb czy organów publicznych itp. Certyfikatu nie uzyska też osoba, która w ostatnich 2 latach została ukarana za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwym albo po spożyciu alkoholu lub innego środka odurzającego.

Jeżeli kierowca spełnia wskazane wymogi, udaje się do wydział komunikacji właściwego ze względu na adres zameldowania, gdzie składa wypełnia wniosek i składa go wraz z załącznikiem w postaci fotografii (3,5 x 4,5). Opłata administracyjna wynosi 500 CZK, a urząd wydaje decyzję bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w przeciągu 30 dni od złożenia wniosku.

Artykuł Mały transport osobowy pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.

Podatek drogowy obejmuje pojazdy silnikowe i ich przyczepy wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz pojazdy o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 3,5 tony przeznaczone wyłącznie do przewozu towarów i zarejestrowane w Republice Czeskiej niezależnie od tego, czy są one wykorzystywane do celów zawodowych. Podatek drogowy jest regulowany przez Ustawę o podatku drogowym (Zákon o dani silniční).

Pojazd użytkowany za granicą

W UE obowiązuje zasada, że podatek drogowy płaci się w kraju, w którym pojazd został zarejestrowany.

Zwolnienie z podatku

Między pojazdy, które są zwolnione z podatku drogowego, zaliczamy przede wszystkim te napędzane CNG, LPG, energią elektryczną lub posiadające napęd hybrydowy. Dalej zwolnione z podatku są pojazdy kategorii L wraz z przyczepami, pojazdy zabezpieczające transport osobowy, pojazdy wojskowe czy pojazdy służb ratowniczych.

Tutaj uwaga – jeśli pojazd jest zwolniony z podatku, ale przedsiębiorca wykorzystuje go do działalności gospodarczej, musi tę informację wykazać w zeznaniu podatkowym. Jeśli prywatny wóz jest wykorzystywany wyłącznie do celów osobistych, nie ma konieczności składania deklaracji podatkowej.

Oprócz powyższego opodatkowaniu nie podlegają pojazdy gąsienicowe oraz pojazdy, którym zostały przydzielone specjalne tablice rejestracyjne, a więc np. pojazdy przeznaczone do celów testowych, pojazdy historyczne, pojazdy sportowe.

Kto jest płatnikiem podatku?

Płatnikiem podatku drogowego jest osoba prawna lub fizyczna będąca użytkownikiem pojazdu, wpisanym w dowodzie rejestracyjnym, lub osoba korzystająca z pojazdu, którego użytkownik wpisany w dowodzie rejestracyjnym zmarł, został zlikwidowany (podmioty prawne) lub został wykreślony z rejestru pojazdów.

Dalej płatnikiem podatku drogowego jest pracodawca, który wypłaca diety swoim pracownikom za używanie pojazdu, jeśli sami użytkownicy nie są płatnikami. Pracodawca płaci podatek drogowy, nawet jeśli nie jest właścicielem pojazdu.

Do opłacania podatku drogowego są zobowiązane również jednostki organizacyjne podmiotów zagranicznych.

Jeśli dany pojazd ma większą liczbę użytkowników, wszyscy oni płacą podatek solidarnie.

Wysokość podatku drogowego        

W przypadku samochodów osobowych wysokość podatku drogowego zależy od objętości silnika, natomiast dla samochodów ciężarowych decydujące są liczba osi i suma maksymalnych dopuszczalnych mas przypadających na osie.

1. Wysokość podatku dla samochodów osobowych na rok 2021:

2. Wysokość podatku dla samochodów ciężarowych wg liczby osi i masy przedstawiamy w oddzielnym dokumencie

Terminy i sposób płatności

Podatku drogowego nie płaci się jednorazowo, ale w systemie kwartalnym, przy czym wysokość zaliczki stanowi 1/12 rocznej wysokości podatku przypadająca na każdy miesiąc kalendarzowy, w którym dany pojazd był objęty obowiązkiem podatkowym.

Pracodawca, będący płatnikiem podatku drogowego, płaci podatek za każdy miesiąc, w którym wysyłał pracowników w podróż służbową. Jeśli jest to dla niego bardziej opłacalne – może też wybrać stawkę dzienną w wysokości 25 CZK, niemniej, sposób opłacania podatku nie może się zmieniać w ciągu danego okresu podatkowego (roku kalendarzowego).

Zaliczki opłaca się w roku 2021 następujących terminach:

• Za 1 kwartał (styczeń, luty, marzec) – do 15. kwietnia;
• Za 2 kwartał (kwiecień, maj, czerwiec) – do 15. lipca;
• Za 3 kwartał (czerwiec, sierpień, wrzesień) – do 15. października;
• Październik i listopad – do 15. grudnia;
• Grudzień opłaca się do 31. stycznia następnego roku.

Zeznanie podatkowe

Składa się je do 31. stycznia kolejnego roku. W zeznaniu wykazuje się również pojazdy zwolnione z opodatkowania.

Zgłoszenie do podatku drogowego

Terminy zgłaszania do podatku drogowego oraz terminy płacenia zaliczek pokrywają się ze sobą. Zgłoszenia do podatku dokonuje się poprzez wypełnienie formularza, który jest inny dla osób prawnych i osób fizycznych. Spółki z o.o. wysyłają formularz za pomocą skrzynki danych, a osoby fizyczne – pocztą tradycyjną lub dostarczają go osobiście do US.

Jeśli samochód przestaje być przedmiotem opodatkowania, należy pamiętać o zgłoszeniu tego faktu w US.

Artykuł Podatek drogowy w roku 2021 pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.

Podatek drogowy obejmuje pojazdy silnikowe i ich przyczepy wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej oraz pojazdy o maksymalnej dopuszczalnej masie przekraczającej 3,5 tony przeznaczone wyłącznie do przewozu towarów i zarejestrowane w Republice Czeskiej niezależnie od tego, czy są one wykorzystywane do celów zawodowych. Podatek drogowy jest regulowany przez Ustawę o podatku drogowym (Zákon o dani silniční).

Pojazd użytkowany za granicą

W UE obowiązuje zasada, że podatek drogowy płaci się w kraju, w którym pojazd został zarejestrowany.

Zwolnienie z podatku

Między pojazdy, które są zwolnione z podatku drogowego, zaliczamy przede wszystkim te napędzane CNG, LPG, energią elektryczną lub posiadające napęd hybrydowy. Dalej zwolnione z podatku są pojazdy kategorii L wraz z przyczepami, pojazdy zabezpieczające transport osobowy, pojazdy wojskowe czy pojazdy służb ratowniczych.

Tutaj uwaga – jeśli pojazd jest zwolniony z podatku, ale przedsiębiorca wykorzystuje go do działalności gospodarczej, musi tę informację wykazać w zeznaniu podatkowym. Jeśli prywatny wóz jest wykorzystywany wyłącznie do celów osobistych, nie ma konieczności składania deklaracji podatkowej.

Oprócz powyższego opodatkowaniu nie podlegają pojazdy gąsienicowe oraz pojazdy, którym zostały przydzielone specjalne tablice rejestracyjne, a więc np. pojazdy przeznaczone do celów testowych, pojazdy historyczne, pojazdy sportowe.

Kto jest płatnikiem podatku?

Płatnikiem podatku drogowego jest osoba prawna lub fizyczna będąca użytkownikiem pojazdu, wpisanym w dowodzie rejestracyjnym, lub osoba korzystająca z pojazdu, którego użytkownik wpisany w dowodzie rejestracyjnym zmarł, został zlikwidowany (podmioty prawne) lub został wykreślony z rejestru pojazdów.

Dalej płatnikiem podatku drogowego jest pracodawca, który wypłaca diety swoim pracownikom za używanie pojazdu, jeśli sami użytkownicy nie są płatnikami. Pracodawca płaci podatek drogowy, nawet jeśli nie jest właścicielem pojazdu.

Do opłacania podatku drogowego są zobowiązane również jednostki organizacyjne podmiotów zagranicznych.

Jeśli dany pojazd ma większą liczbę użytkowników, wszyscy oni płacą podatek solidarnie.

Wysokość podatku drogowego        

W przypadku samochodów osobowych wysokość podatku drogowego zależy od objętości silnika, natomiast dla samochodów ciężarowych decydujące są liczba osi i suma maksymalnych dopuszczalnych mas przypadających na osie.

1. Wysokość podatku dla samochodów osobowych na rok 2020:

2. Wysokość podatku dla samochodów ciężarowych wg liczby osi i masy przedstawiamy w oddzielnym dokumencie

Terminy i sposób płatności

Podatku drogowego nie płaci się jednorazowo, ale w systemie kwartalnym, przy czym wysokość zaliczki stanowi 1/12 rocznej wysokości podatku przypadająca na każdy miesiąc kalendarzowy, w którym dany pojazd był objęty obowiązkiem podatkowym.

Pracodawca, będący płatnikiem podatku drogowego, płaci podatek za każdy miesiąc, w którym wysyłał pracowników w podróż służbową. Jeśli jest to dla niego bardziej opłacalne – może też wybrać stawkę dzienną w wysokości 25 CZK, niemniej, sposób opłacania podatku nie może się zmieniać w ciągu danego okresu podatkowego (roku kalendarzowego).

Zaliczki opłaca się w roku 2020 następujących terminach:

• Za 1 kwartał (styczeń, luty, marzec) – do 15. kwietnia;
• Za 2 kwartał (kwiecień, maj, czerwiec) – do 15. czerwca;
• Za 3 kwartał (czerwiec, sierpień, wrzesień) – do 15. października;
• Październik i listopad – do 15. grudnia;
• Grudzień opłaca się do 31. stycznia następnego roku.

Zeznanie podatkowe

Składa się je do 31. stycznia kolejnego roku. W zeznaniu wykazuje się również pojazdy zwolnione z opodatkowania.

Zgłoszenie do podatku drogowego

Terminy zgłaszania do podatku drogowego oraz terminy płacenia zaliczek pokrywają się ze sobą. Zgłoszenia do podatku dokonuje się poprzez wypełnienie formularza, który jest inny dla osób prawnych i osób fizycznych. Spółki z o.o. wysyłają formularz za pomocą skrzynki danych, a osoby fizyczne – pocztą tradycyjną lub dostarczają go osobiście do US.

Jeśli samochód przestaje być przedmiotem opodatkowania, należy pamiętać o zgłoszeniu tego faktu w US.

Artykuł Podatek drogowy w roku 2020 pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.

Trzecia zmiana „quick fixes” dotyczy tzw. transakcji łańcuchowych, gdy dochodzi do przekazania towaru między większą liczbą partnerów (w większości przypadków są to 3 podmioty). Aktualne regulacje prawne UE nie stanowią zasad przypisywania transportu, jeśli jego organizacją zajmuje się osoba pośrednicząca czy też osoba przez nią do tego zadania upoważniona. Na ten moment problematyką tą zajmuje się europejskie orzecznictwo.

Od 1 stycznia 2020 sytuacja się zmieni. Nowa zasada ogólna będzie automatycznie przypisywać transport do pierwszej dostawy, a więc do transakcji między dostawcą a pośrednikiem. Potencjalnie będzie więc zwolniona z VAT. Druga dostawa będzie już objęta VAT. Do drugiej dostawy, a więc dostarczenia towaru przez pośrednika jego odbiorcy, transport nie będzie przypisywany. Transakcja ta więc będzie objęta VAT.

Wyjątek od reguły będzie stanowić sytuacja, gdy pośrednik przekaże dostawcy swój numer identyfikacyjny VAT nadany mu przez państwo członkowskie, z którego rozpoczął się transport, a więc kraju pierwszego podmiotu (dostawcy). W takim przypadku transport zostanie przypisany do drugiej dostawy. Pierwsza transakcja zostanie potraktowana jako dostawa lokalna i będzie objęta VAT. Druga, jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru, zostanie zwolniona z opodatkowania.

Artykuł Quick fixes w roku 2020 – Transakcje łańcuchowe pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.

Jedną ze zmian wprowadzanych od stycznia 2020, a więc tzw. quick fixes, jest zaostrzenie przepisów dotyczących dokumentowania WDT (Wewnątrzwspólnotowej Dostawy Towarów).

Na ten moment to na dostawcy, który dysponuje dokumentacją transportową leży ciężar udowodnienia, że do transportu towaru do innego państwa członkowskiego rzeczywiście doszło. Zmiana ma polegać na tym, że to administracja podatkowa powinna jednoznacznie udowodnić, że do transportu w ogóle nie doszło.

Na pierwszy rzut oka zdaje się, że jest to zmiana korzystna dla dostawców towarów do innych państw UE. Sprawa nie jest jednak tak prosta, jakby się mogło wydawać.

Rodzaje dokumentów

Wprowadzana modyfikacja sposobu dokumentowania nazywa się „2 lub 1+1”, co oznacza, że w razie konieczności dostawca musi przedłożyć dwa dokumenty, przy czym rozdzielono je do dwóch grup. Dostawca może przedłożyć dokumenty w dowolnej kombinacji – dwa z pierwszej grupy lub każdy dokument z innej.

• I grupa dokumentów: dotyczą transportu – podpisany CMR, list przewozowy, faktura za transport lotniczy, faktura od realizatora transportu.
• II grypa dokumentów: inne, takie jak – ubezpieczenie transportu, dowód bankowy o zapłacie za transport, urzędowe potwierdzenie zakończenia transportu w kraju przeznaczenia, potwierdzenie o przyjęciu towaru na magazyn w kraju przeznaczenia.

Na czym polega problem? Otóż wymienione dokumenty nie mogą być sporządzone ani przez dostawcę, ani odbiorcę towaru i każdy z owych dwóch dokumentów musi być sporządzony przez inną osobę, która dodatkowo nie jest zależna od dostawcy czy odbiorcy.

Warunki te można spełnić, jeśli transport zapewnia dostawca towaru – dokumentację może stanowić np. podpisany CMR oraz dokument bankowy o zapłacie za transport. Co, jednak jeśli transport zapewnia odbiorca? W tym przypadku dostawca ma do dyspozycji jedynie podpisany CMR.

Artykuł Quick fixes w roku 2020 – Sposoby dokumentowania WDT pochodzi z serwisu Czechy Biznes Expert.